روایت «مردم» که با کمترین امکانات، بیشترین ارادت را آوردند

وقتی آفتاب کمی از شدت افتاد، از حسینیه بیرون زدم. گرما به صورتم کوبید. خیابان‌ حال‌وهوای اربعین داشت.بچه‌ها آفتاب‌سوخته بودند.زیراندازها روی سنگ‌های داغ پهن شده بود. زنی زیر نقاشی فرشته‌ها خوابیده بود. کمی آن‌طرف‌تر، سایه‌ی درختی پناه مردی شده بود. کودکی گریه می‌کرد و مادری از گرما و خستگی کلافه بود. ایستگاه‌های صلواتی شلوغ بودند و صف‌ها طولانی.من برای عکاسی از مراسم تشییع رهبر شهید به مشهد آمده بودم. طبیعی بود که به دنبال قاب‌های بزرگ باشم؛ شکوه جمعیت، تابوت، اشک‌ و وداع. اما همان‌جا مکث کردم.